Us recordem que si teniu alguna foto més que volgueu compartir amb el grup, ens la podeu fer arribar per email o WhatsApp a Jordi Agudo o a mi mateix. Encara esteu a temps!
Aquest és el blog col·lectiu d'aquell grup de nois i noies que varem deixar La Salle Congrès coincidint amb el mundial del Naranjito...
11/6/15
...i encara més fotos
La Núria, que sempre està en tot, ens ha fet arribar alguna foto més de la Trobada que encara no havíem compartit:
Us recordem que si teniu alguna foto més que volgueu compartir amb el grup, ens la podeu fer arribar per email o WhatsApp a Jordi Agudo o a mi mateix. Encara esteu a temps!
Us recordem que si teniu alguna foto més que volgueu compartir amb el grup, ens la podeu fer arribar per email o WhatsApp a Jordi Agudo o a mi mateix. Encara esteu a temps!
8/6/15
Més fotos de la Trobada 2015
He de demanar disculpes pel meu retard (i em refereixo al del temps, no al mental) però ja teniu a la vostra disposició altres fotos de la Trobada 2015 que ens heu anat enviant via WhatsApp. Les podeu veure totes (i descarregar-les, si sou així de masoques) al següent enllaç:
https://goo.gl/photos/eo2Gi8jqaFm21RTE6
https://goo.gl/photos/eo2Gi8jqaFm21RTE6
Fotos de "l'altra" trobada
El mateix cap setmana de la nostra Trobada es va produir una altra no tan multitudinària però no per això menys emotiva!
Un grup d'amigues de la Promoció van aprofitar la visita a Barcelona de l'Ana per a trobar-se, i ens han deixat aquestes dues fotos:
Un grup d'amigues de la Promoció van aprofitar la visita a Barcelona de l'Ana per a trobar-se, i ens han deixat aquestes dues fotos:
23/5/15
Crònica (anònima) de la trobada 2012
Després d'una llarga investigació, ha sortit a la llum aquesta crònica que no és d'aquesta trobada sinó de l'anterior, la del 2012.
Em permetreu que ometi el nom de l'autor per tal de no comprometre la seva honorabilitat... si és que encara li queda!
Llegiu i disfruteu!
Absolutamente verídico...
5.0? AM (ya con las despedidas en la puerta del hotel)
".........sin más veo un taxis y me recojo. Va en dirección contraria, pero total son solo 4 manzanas...... ¿soy yo o el tío va muy rápido? Me está dando una vuelta de p...madre pero me da igual, no estoy para discutir, o llegamos pronto o con tanto meneo le dejaré una indisoluble impronta en la tapicería. Pago sin rechistar y le dejo las vueltas, total el taxímetro esta borroso.
5. ?? AM Me bajo en la puerta de mi casa; en un momento de extraña lucidez pienso: "...tal como vas seguro que cuando quieras hacer un pipi en casa antes de acostarte tropiezas con algo y la lías -recuerda que la ultima vez, te quedaste durmiendo en el lavabo- ....mejor aprovechar el árbol".
Inicio el proceso de micción; con la desvergüenza que me otorga la edad -y la euforia del momento- alzo la vista al frente con plena convicción.....El Guardia Civil de la Delegación del Gobierno de ronda por el perímetro se ha parado mirándome...Me debe haber reconocido, puesto que esboza una sonrisa.
Le respondo con otra, y en un intento de alzar los hombros en tono condescendiente de complicidad, a la vez que recojo el instrumento aparecen los estertores de las últimas gotas....Confirmado, genéticamente no estamos hechos para hacer dos cosas a la vez y menos tres; resultado Ostión con la frente en el árbol, enganche del los pellejos en la cremallera y las ultimas gotitas en los zapatos.....Joder Joder Joder¡¡¡¡¡
5. ?? +Alarde de habilidad; a la prime y sin ruido puerta de casa abierta y cerrada; con sigilo hacia el lecho. ( a oscuras por supuesto). Calculo que he llegado a mi rincón; paro, tomo aire...tomo más aire y empiezo (vanagloriándome la de previsión de no tener que utilizar el lavabo)......
Me quito la chaqueta sin darme cuenta que llevo el abrigo...me atasco, mientras estoy saltando para que baje una manga, estiro conpulsivamente un pié para que caiga el zapato.....trastabilleo; para mi caida el galán que responde clavandome el llavero en una costilla, se cae la radio contra el pié que ya no tenia zapato (¿radio???)....el radiador de la calefacción se une a la fiesta golpeándome en la rodilla..... Decido salomónicamente sentarme en el suelo e ir por partes. ( a todo esto sin un ay o uy, que de esta boquita no sale nada).
A cuatro patas al catre....reposo del guerrero¡¡¡¡¡ Se está calentito. Hostias pedrín, me he olvidado quitarme los calcetines. Bueno, da igual ahora no hay quien me mueva.
12.05 PM Entre oscuras brumas escucho alborozados a mis hijos.....El pequeño dixit " Javier Javier¡¡¡¡ Mamá nos da permiso para despertar a papá". La innombrable les tiene prohibido saltar o jugar en las camas, con lo que la patente de corso otorgada es recibida como una ocasión única.
Se inicia la tortura; me rebozo entre las sábanas, escondo la cabeza y tapo el ósculo con la almohada a la que me agarro firmemente. "No pasarán" pienso ( o El Alcázar no se rinde, sírvanse al gusto).
12.10 PM Ante la ineficacia de sus asaltos, los monstruos deciden empujarme hasta el suelo. Cada uno empuja en un sentido, con lo cual se anulan los factores de fuerza y sigo.
12.15 PM El mayor le indica al pequeño que así no van a ningún sitio, que deben empujar desde el mismo lado ( Hey ¡¡¡¡ pienso orgulloso que llevarlos a un colegio de pago está sirviendo para algo). La medida es efectiva, termino en precario equilibrio al borde de la cama con un pie (con calcetín) en el suelo.
Me levanto (los monstruos se van corriendo, no sé si por temor a la iracunda furia del torturado o para vanagloriarse de sus éxitos ante la que no se puede nombrar
12.20 PM Me pongo el batín; al coger la zapatillas noto que el parquet no está fresquito.....me veo los calcetines y pienso " cojonudo, ya no hay que buscar las zapatillas".
Cojo una caja de paracetamoles del botiquín y me dirijo a la cocina; solo pienso en beber.
Zumo de tomate, rebajado con agua y dos paracetamoles (quien cojones habrá diseñado esos putos envases metálicos que no hay manera de sacar las pastillas; pruebo con los dientes, al final lo consigo no sin antes cortarme el labio).
Tengo más sed; del frigorífico saco un tetrabrik empezado con un tomate dibujado: bebo rebajado con más agua
Joder, es sofrito de tomate Solís ¡¡¡¡¡ Pero ahora no voy a buscar otra cosa
Nota Culinaria; si al soooooofrito de tomate Solís, lo rebajas con agua y le echas un chorro de tabasco está cojonudo.
Me ducho, pero como quien oye llover. Sigo turbio turbio turbio. Los paracetamoles no hacen efecto. Algún que otro rotet: está claro que la tónica no me sienta bien.
13.30 Viene un socio a comer a casa. Para los eventos cocino yo. Esta vez el menú es absolutamente racial; cabrito de Soria frito con ajos y ensalada de lechuga maravilla con seba de Figueras. Innombrable ha salido; soborno a los monstruos con 5 céntimos por cada ajo que pelen y me tiro en el sofá.
14.00 Me sale la broma por 12.35.-€, les separo los ajos que no están bien pelados y les impongo una penalización de mala ejecución. 5 euritos para cada uno y a ver la tele. Bebo más agua (no he encontrado más zumo de tomate, y tras la experiencia no tengo valor de emprenderla con un pote de cristal que pone sofrito de la abuela)
15.00 El socio pregunta por el vino, ante mi parsimonia -y verme con agua- opta por buscar algo en el botellero. El cabrón me viene con las dos botellas de gran reserva del 98 que tenía para otra ocasión...esboza una sonrisa de suficiencia como diciendo ..." te lo mereces". Entre glop y glop de agua me resigno en intimista silencio
16.30 La comida un éxito; estaba todo bueno: "Los otros" se han fundido las dos botellas. Creo que la conversación ha sido fluida, la verdad que no lo tengo muy claro: ni me he enterado ni he participado. Diría que en algún momento se ha procedido a vil escarnio sobre mi persona edad y condición....me da igual. He llegado a admirar la complejidad y misteriosa naturaleza del rincón del techo opuesto. Nunca lo hubiera dicho.
Nota para resacas: la ensalada verde "fresquita" hace buena combinación con el gintonic (ríete de los botánicos que incorporan ahora) Tomarla 10 horas después de atibórrate a gintonic.
Nota dos: el cabrito frito con ajos NO, no pega nada pero que nada bien.
20.30 Se van.....le he dicho que sí a todo a mi socio; no estoy en estado de discutirle nada y eso que me ha vacilado terminándose delante mío la botella de London nº 1 repitiendo en cada ocasión "de verdad que no quieres uno????". Solo agua; agüita buena buena buena..........
21.00 He recogido la mesa, mientras como en la lejanía (lejanía de mente, porque era a escasos centímetros) escuchaba la retahíla de improperios sobre lo impresentable que soy, que si son mis socios, que vergüenza a mi edad, que si...... que si ......que si......... Sé que lo pagaré; de estas situaciones nunca sales sin daño.
Sin cenar a la cama - tras otro vasito de agua-. Me quito por fin los calcetines (los mismos, se me habían olvidado por segunda vez). Como dijo el gran maestro Ortega "Yo soy yo y mis circunstancias".
Acurrucado, mientras me vence el sueño pienso....." valió la pena". "nos lo pasamos en grande" ¿Cuándo es la próxima?
Em permetreu que ometi el nom de l'autor per tal de no comprometre la seva honorabilitat... si és que encara li queda!
Llegiu i disfruteu!
Absolutamente verídico...
5.0? AM (ya con las despedidas en la puerta del hotel)
".........sin más veo un taxis y me recojo. Va en dirección contraria, pero total son solo 4 manzanas...... ¿soy yo o el tío va muy rápido? Me está dando una vuelta de p...madre pero me da igual, no estoy para discutir, o llegamos pronto o con tanto meneo le dejaré una indisoluble impronta en la tapicería. Pago sin rechistar y le dejo las vueltas, total el taxímetro esta borroso.
5. ?? AM Me bajo en la puerta de mi casa; en un momento de extraña lucidez pienso: "...tal como vas seguro que cuando quieras hacer un pipi en casa antes de acostarte tropiezas con algo y la lías -recuerda que la ultima vez, te quedaste durmiendo en el lavabo- ....mejor aprovechar el árbol".
Inicio el proceso de micción; con la desvergüenza que me otorga la edad -y la euforia del momento- alzo la vista al frente con plena convicción.....El Guardia Civil de la Delegación del Gobierno de ronda por el perímetro se ha parado mirándome...Me debe haber reconocido, puesto que esboza una sonrisa.
Le respondo con otra, y en un intento de alzar los hombros en tono condescendiente de complicidad, a la vez que recojo el instrumento aparecen los estertores de las últimas gotas....Confirmado, genéticamente no estamos hechos para hacer dos cosas a la vez y menos tres; resultado Ostión con la frente en el árbol, enganche del los pellejos en la cremallera y las ultimas gotitas en los zapatos.....Joder Joder Joder¡¡¡¡¡
5. ?? +Alarde de habilidad; a la prime y sin ruido puerta de casa abierta y cerrada; con sigilo hacia el lecho. ( a oscuras por supuesto). Calculo que he llegado a mi rincón; paro, tomo aire...tomo más aire y empiezo (vanagloriándome la de previsión de no tener que utilizar el lavabo)......
Me quito la chaqueta sin darme cuenta que llevo el abrigo...me atasco, mientras estoy saltando para que baje una manga, estiro conpulsivamente un pié para que caiga el zapato.....trastabilleo; para mi caida el galán que responde clavandome el llavero en una costilla, se cae la radio contra el pié que ya no tenia zapato (¿radio???)....el radiador de la calefacción se une a la fiesta golpeándome en la rodilla..... Decido salomónicamente sentarme en el suelo e ir por partes. ( a todo esto sin un ay o uy, que de esta boquita no sale nada).
A cuatro patas al catre....reposo del guerrero¡¡¡¡¡ Se está calentito. Hostias pedrín, me he olvidado quitarme los calcetines. Bueno, da igual ahora no hay quien me mueva.
12.05 PM Entre oscuras brumas escucho alborozados a mis hijos.....El pequeño dixit " Javier Javier¡¡¡¡ Mamá nos da permiso para despertar a papá". La innombrable les tiene prohibido saltar o jugar en las camas, con lo que la patente de corso otorgada es recibida como una ocasión única.
Se inicia la tortura; me rebozo entre las sábanas, escondo la cabeza y tapo el ósculo con la almohada a la que me agarro firmemente. "No pasarán" pienso ( o El Alcázar no se rinde, sírvanse al gusto).
12.10 PM Ante la ineficacia de sus asaltos, los monstruos deciden empujarme hasta el suelo. Cada uno empuja en un sentido, con lo cual se anulan los factores de fuerza y sigo.
12.15 PM El mayor le indica al pequeño que así no van a ningún sitio, que deben empujar desde el mismo lado ( Hey ¡¡¡¡ pienso orgulloso que llevarlos a un colegio de pago está sirviendo para algo). La medida es efectiva, termino en precario equilibrio al borde de la cama con un pie (con calcetín) en el suelo.
Me levanto (los monstruos se van corriendo, no sé si por temor a la iracunda furia del torturado o para vanagloriarse de sus éxitos ante la que no se puede nombrar
12.20 PM Me pongo el batín; al coger la zapatillas noto que el parquet no está fresquito.....me veo los calcetines y pienso " cojonudo, ya no hay que buscar las zapatillas".
Cojo una caja de paracetamoles del botiquín y me dirijo a la cocina; solo pienso en beber.
Zumo de tomate, rebajado con agua y dos paracetamoles (quien cojones habrá diseñado esos putos envases metálicos que no hay manera de sacar las pastillas; pruebo con los dientes, al final lo consigo no sin antes cortarme el labio).
Tengo más sed; del frigorífico saco un tetrabrik empezado con un tomate dibujado: bebo rebajado con más agua
Joder, es sofrito de tomate Solís ¡¡¡¡¡ Pero ahora no voy a buscar otra cosa
Nota Culinaria; si al soooooofrito de tomate Solís, lo rebajas con agua y le echas un chorro de tabasco está cojonudo.
Me ducho, pero como quien oye llover. Sigo turbio turbio turbio. Los paracetamoles no hacen efecto. Algún que otro rotet: está claro que la tónica no me sienta bien.
13.30 Viene un socio a comer a casa. Para los eventos cocino yo. Esta vez el menú es absolutamente racial; cabrito de Soria frito con ajos y ensalada de lechuga maravilla con seba de Figueras. Innombrable ha salido; soborno a los monstruos con 5 céntimos por cada ajo que pelen y me tiro en el sofá.
14.00 Me sale la broma por 12.35.-€, les separo los ajos que no están bien pelados y les impongo una penalización de mala ejecución. 5 euritos para cada uno y a ver la tele. Bebo más agua (no he encontrado más zumo de tomate, y tras la experiencia no tengo valor de emprenderla con un pote de cristal que pone sofrito de la abuela)
15.00 El socio pregunta por el vino, ante mi parsimonia -y verme con agua- opta por buscar algo en el botellero. El cabrón me viene con las dos botellas de gran reserva del 98 que tenía para otra ocasión...esboza una sonrisa de suficiencia como diciendo ..." te lo mereces". Entre glop y glop de agua me resigno en intimista silencio
16.30 La comida un éxito; estaba todo bueno: "Los otros" se han fundido las dos botellas. Creo que la conversación ha sido fluida, la verdad que no lo tengo muy claro: ni me he enterado ni he participado. Diría que en algún momento se ha procedido a vil escarnio sobre mi persona edad y condición....me da igual. He llegado a admirar la complejidad y misteriosa naturaleza del rincón del techo opuesto. Nunca lo hubiera dicho.
Nota para resacas: la ensalada verde "fresquita" hace buena combinación con el gintonic (ríete de los botánicos que incorporan ahora) Tomarla 10 horas después de atibórrate a gintonic.
Nota dos: el cabrito frito con ajos NO, no pega nada pero que nada bien.
20.30 Se van.....le he dicho que sí a todo a mi socio; no estoy en estado de discutirle nada y eso que me ha vacilado terminándose delante mío la botella de London nº 1 repitiendo en cada ocasión "de verdad que no quieres uno????". Solo agua; agüita buena buena buena..........
21.00 He recogido la mesa, mientras como en la lejanía (lejanía de mente, porque era a escasos centímetros) escuchaba la retahíla de improperios sobre lo impresentable que soy, que si son mis socios, que vergüenza a mi edad, que si...... que si ......que si......... Sé que lo pagaré; de estas situaciones nunca sales sin daño.
Sin cenar a la cama - tras otro vasito de agua-. Me quito por fin los calcetines (los mismos, se me habían olvidado por segunda vez). Como dijo el gran maestro Ortega "Yo soy yo y mis circunstancias".
Acurrucado, mientras me vence el sueño pienso....." valió la pena". "nos lo pasamos en grande" ¿Cuándo es la próxima?
20/5/15
15 de Maig del 2015, La Guineu (La Zorra)
Aquesta crònica ha estat publicada per en Víctor Pérez al seu blog "Can Jaraina" (http://jaraina.blogspot.com). Amb el seu permís, us la reprodueixo:
El siempre inquieto Lobo Alfa, David Benitez, se nos ha
adelantado . Se conoce que está en los alrededores "calentando motores"
o, mejor dicho, refrescando el gaznate con cervecitas.
Soy de los primeros en llegar al Restaurant, cosa rara, y me encuentro enseguida con Lluís:
- ¿Cómo estás Lluís, recuperado ya? "Um, ja veurem" .
Me enseña la cicatriz, poca broma.Viendo cómo se ha manejado toda la noche está fenomenal! Lluís siempre me ha parecido un "auténtico Diesel". Ritmo constante y sempiterno, jamás desfallece. Fiable al 100%.
Poco a poco va llegando la gente de todos los confines (Olesa de Montserrat; el Penedès; Valencia; Granada; Madrid....) Y por un día casi vemos a Ana Pardell llegada desde las lejanas tierras canadienses!! Lástima!.
En esta ocasión he echado en falta a algunos compañeros (Jose Carlos o Miguel Correro por ejemplo), pero hemos vistos caras nuevas o reencontrado a otros/as que habían "fallado" en las últimas ocasiones. Al único que confieso que no conocí fué a "Pérez Funes"!! Por cierto, lo ví muy contento y predispuesto a retomar viejas relaciones (esa es la actitud, esa!). También me alegré de ver a Chencho (Sergio López) que había fallado en algunas citas y sobre todo me alegró mucho poder charlar con Oscar Sanz, abducido por "el Oso y el Madroño" (hemos tenido que recurrir al mismísimo San Isidro para rescatarlo). Ah, me olvidaba de Lupe, venida desde "El Albaicín" y que a poco que me pueda escapar para Granada visitaré sin falta!
El lugar me encantó. El primer guiño del destino para mí es que hayamos escogido un restaurant en el corazón de la barriada de la Guineueta ("Zorrilla" en castellano, jajaja), los parajes por donde discurrió mi dura infancia. Justo enfrente, al otro lado de los ventanales, se podía intuir la fantasmagórica imagen de mi antiguo cole dónde hice la EGB ("Felipe II", a aquellos fachas no los olvidaré fácilmente).
La comida estaba bastante buena , pero una vez más se demostró que comer no está dentro de nuestras prioridades !! Qué penita más grande la cantidad de comida que sobró!! En cambio en bebida quizás hicimos corto, jiji. Bueno, yo casi lo agradecí porque así me ahorré la temida resaca que suele acompañar, a la mañana siguiente, a este tipo de eventos.
Hubo muchos momentos entrañables a lo largo y ancho de toda la velada, pero sin dudarlo destacaría dos. El momento de la aparición de nuestro flamante "Pastís d'Aniversari" (Gràcies Carol, vales un potosí!!) y el momento de homenaje a Ricardo Bellido, Richi... Cuando empezó a sonar la canción de Christopher Cross, "Ride like the wind" creó que a más de uno se nos hizo un nudo en el estómago. Fué un momentazo de la noche. Me percaté de la emoción contenida de Manuel Delgado o de Cris, por ejemplo. Todos tragamos saliva, pero fué un gran momento.
En la pista de baile se le echó de menos, había momentos que te girabas y tenías la sensación de que estaba allí. Qué coño, claro que estuvo allí, estuvo allí con todos nosotros porque así lo sentimos. Ricardo sigue muy vivo en nuestras memorias y eso cuenta, vaya si cuenta!
En lo que respecta a la alegría contagiosa del baile ya me conocéis, no puedo evitarlo,la música penetra en mi y ya no hay remedio. Ester Martinez me volvió a decir que tengo que hacer algo con mi pasión por el baile: "Víctor, tú tienes que apuntarte a un taller de baile, a Zumba, Danzas Africanas o lo que sea". No pude ser que esa "energía positiva" que tienes no la liberes !! Jajaja, algo haremos Ester, algo haremos.
Mientras tanto me quedo con la imagen de Roser y Cris bailando como "diosas de Locomía", agitando sus abanicos y moviendo esos cuerpazos con ese arte que no se puede aguantar! Otro que demostró que tiene cuerda para no parar fué Ricardo Valero, incombustible!! Pero qué gracioso que es mi niño, hombre, jajajaja! Y ojo, que yo diría que es "la trobada" en que he visto a la gente más en forma. A César por ejemplo jamás lo había visto tan bailongo.
En fin que lo de los 50 años ha quedado claro que es una anécdota en nuestras vidas. Lo que no es una anécdota es el cariño y la empatía que tenemos los unos con los otros. "La lleva del Naranjito"sigue en plena forma y con ganas de compartir buenos momentos. Mientras eso sea así, qué no pare la música!!
Ciao, ci vediamo dopo!
Soy de los primeros en llegar al Restaurant, cosa rara, y me encuentro enseguida con Lluís:
- ¿Cómo estás Lluís, recuperado ya? "Um, ja veurem" .
Me enseña la cicatriz, poca broma.Viendo cómo se ha manejado toda la noche está fenomenal! Lluís siempre me ha parecido un "auténtico Diesel". Ritmo constante y sempiterno, jamás desfallece. Fiable al 100%.
Poco a poco va llegando la gente de todos los confines (Olesa de Montserrat; el Penedès; Valencia; Granada; Madrid....) Y por un día casi vemos a Ana Pardell llegada desde las lejanas tierras canadienses!! Lástima!.
En esta ocasión he echado en falta a algunos compañeros (Jose Carlos o Miguel Correro por ejemplo), pero hemos vistos caras nuevas o reencontrado a otros/as que habían "fallado" en las últimas ocasiones. Al único que confieso que no conocí fué a "Pérez Funes"!! Por cierto, lo ví muy contento y predispuesto a retomar viejas relaciones (esa es la actitud, esa!). También me alegré de ver a Chencho (Sergio López) que había fallado en algunas citas y sobre todo me alegró mucho poder charlar con Oscar Sanz, abducido por "el Oso y el Madroño" (hemos tenido que recurrir al mismísimo San Isidro para rescatarlo). Ah, me olvidaba de Lupe, venida desde "El Albaicín" y que a poco que me pueda escapar para Granada visitaré sin falta!
El lugar me encantó. El primer guiño del destino para mí es que hayamos escogido un restaurant en el corazón de la barriada de la Guineueta ("Zorrilla" en castellano, jajaja), los parajes por donde discurrió mi dura infancia. Justo enfrente, al otro lado de los ventanales, se podía intuir la fantasmagórica imagen de mi antiguo cole dónde hice la EGB ("Felipe II", a aquellos fachas no los olvidaré fácilmente).
La comida estaba bastante buena , pero una vez más se demostró que comer no está dentro de nuestras prioridades !! Qué penita más grande la cantidad de comida que sobró!! En cambio en bebida quizás hicimos corto, jiji. Bueno, yo casi lo agradecí porque así me ahorré la temida resaca que suele acompañar, a la mañana siguiente, a este tipo de eventos.
Hubo muchos momentos entrañables a lo largo y ancho de toda la velada, pero sin dudarlo destacaría dos. El momento de la aparición de nuestro flamante "Pastís d'Aniversari" (Gràcies Carol, vales un potosí!!) y el momento de homenaje a Ricardo Bellido, Richi... Cuando empezó a sonar la canción de Christopher Cross, "Ride like the wind" creó que a más de uno se nos hizo un nudo en el estómago. Fué un momentazo de la noche. Me percaté de la emoción contenida de Manuel Delgado o de Cris, por ejemplo. Todos tragamos saliva, pero fué un gran momento.
En la pista de baile se le echó de menos, había momentos que te girabas y tenías la sensación de que estaba allí. Qué coño, claro que estuvo allí, estuvo allí con todos nosotros porque así lo sentimos. Ricardo sigue muy vivo en nuestras memorias y eso cuenta, vaya si cuenta!
En lo que respecta a la alegría contagiosa del baile ya me conocéis, no puedo evitarlo,la música penetra en mi y ya no hay remedio. Ester Martinez me volvió a decir que tengo que hacer algo con mi pasión por el baile: "Víctor, tú tienes que apuntarte a un taller de baile, a Zumba, Danzas Africanas o lo que sea". No pude ser que esa "energía positiva" que tienes no la liberes !! Jajaja, algo haremos Ester, algo haremos.
Mientras tanto me quedo con la imagen de Roser y Cris bailando como "diosas de Locomía", agitando sus abanicos y moviendo esos cuerpazos con ese arte que no se puede aguantar! Otro que demostró que tiene cuerda para no parar fué Ricardo Valero, incombustible!! Pero qué gracioso que es mi niño, hombre, jajajaja! Y ojo, que yo diría que es "la trobada" en que he visto a la gente más en forma. A César por ejemplo jamás lo había visto tan bailongo.
En fin que lo de los 50 años ha quedado claro que es una anécdota en nuestras vidas. Lo que no es una anécdota es el cariño y la empatía que tenemos los unos con los otros. "La lleva del Naranjito"sigue en plena forma y con ganas de compartir buenos momentos. Mientras eso sea así, qué no pare la música!!
Ciao, ci vediamo dopo!
Subscriure's a:
Missatges (Atom)





